De definitie en geschiedenis
Romeinse palazzi waren grandioze gebouwen die in de late oudheid werden gebouwd voor rijke patriciërs, keizers of andere hogere leden van de Romeinse maatschappij. De naam “paleis” is een verzinsel en verwijst naar de moderne architectonische context waarbinnen deze bouwwerken worden opgeslagen. In feite waren het vaak villa’s, tempels of andere gebouwen die werden geëxploiteerd voor verschillende doeleinden.
De Romeinse paleizen ontwikkelden zich voornamelijk in de 1e eeuw v.Chr., wanneer de https://romanpalacecasino.nl/ Romeinen een machtige en welvarende civitas hadden gesticht. Hun architectuur was beïnvloed door Griekse, Etruskische en andere regionale elementen die worden aangebracht tijdens hun veroveringen van nieuwe gebieden.
Typologie
Er zijn diverse typologische varianten onder de Romeinse palazzi te onderscheiden:
- Villa : een villa was een type woning waarin rijke patriciërs en senatoren woonden. Ze waren vaak omringd door tuinen, perken of parkachtige gebieden.
- Tempel : tempels werden opgericht ter eere van de Romeinse goden en konden worden gelegen in een centrum of op een prominente plek binnen of buiten de stad. Ze waren vaak rijk versierd met sculpturen, beeldhouwwerk, mozaïeken en andere kunstvoorwerpen.
- Basilica : basilicadaken waren grootschalige gebouwen die werden gebruikt als rechtbanken voor verschillende soorten rechtshandelingen. De meeste van de overgebleven antieke Romeinse paleizen, zoals het forum Augustum in Pavia en het Domus Tiberiana bij het Forum Romanum, dateren uit deze periode.
Architectonische kenmerken
Romeins architectonisch ontwerp is een opmerkelijke mix van functionaliteit, esthetiek en symboliek. Een typische Romeinse paleis bestaat uit:
- Peripteraal of pseudoperipterale tempel : de meest voorkomende type tempelopbouw met drie zijden en vier zuilen.
- Pseudoperipetalische opstelling : de gebouwen werden vaak omgeven door een opeenstapeling van zuiltjes, die vaak waren onderverdeeld in meerdere nissen of aaneengesloten cella’s.
Zuinigheid en architectonisch principes
Deze bouwwerken zijn getuigenis van de Romeinse voorkeur om monumentale gebouwen met opvallende ruimteplannen te ontwerpen. In feite verkiezenden ze meestal een mix van symmetrie, ritme en geïntegreerde architectonische elementen in hun ontwerp.
Overleving
Van de oorspronkelijke Romeinse paleizen is relatief weinig overgebleven. De gebouwen die zijn bewaard gebleven, zijn voornamelijk grotendeels intact te zien in Rome en bij andere steden die deel uitmaken van het oude Latijnse grondgebied.
Een bekend voorbeeld is het Domus Aurea, dat tegenwoordig als een ruïne wordt beschouwd. De overblijfselen zijn nu voornamelijk beperkt tot de tempelfuik en het verhoogd podium in het zuidwestelijke hoekgebied.
Huishouding van overlevende resten
De meeste Romeinse paleizen zijn niet langer bestaan als gebouwen. De grond waarop ze werden opgericht, werd vaak hergebruikt voor andere doeleinden door de Romeinen, waardoor vele antieke Romeinse bouwwerken slechts gedeeltelijk overbleven.
Hernieuwde interesse
Vanaf het begin van de 20e eeuw vertoont men een toenemende belangstelling voor architectonische restanten. Deze ontwikkeling wordt versterkt door archeologen, kunsthistorici en liefhebbers die zich richten op de studie en bestudering.
Een aantal musea zijn gespecialiseerd in het herstellen van overgebleven stukken antiek marmer- of steenwerk. Daarnaast wordt een belangrijke rol toegekend aan restauratieve expertises, waaronder archeologische opgravingen en gerestaureerde monumentale bouwwerken.
Het algemene karakter
Uiteindelijk vertegenwoordigen de restanten van Romeinse paleizen het overblijvende bewijs van de grondige ontwikkeling die werd doorgevoerd in het architectonische domein.